“Het is wennen aan een nieuw leven, maar het is ook wennen aan een nieuwe dode.”

(Via deze link stellen de spelers zich aan u voor)

Je bent nog maar net een jaar papa en mama en dan sterft je ernstig zieke kindje. Wat moet je dan in hemelsnaam doen?
Je versiert het kistje, maakt een verwerkingssite, bedenkt een rouwprogramma en zoekt troost en steun bij je familie.

Het Zouthuis is een villa ergens in de duinen, het is de plek waar Ilse, de moeder van het overleden kindje, samen met haar zus en twee broers is opgegroeid. Het is de plek waar de familie samenkomt om de wake bij het overleden kindje te houden.
 
Zo’n wake daar moet je toch even tijd voor vrij maken? Ook al heb je het zelf heel druk met allerlei andere zaken, je gunt je zusje toch het alleenrecht op verdriet.
Ondertussen weet je niet wat je moet zeggen dus geef je troostcadeautjes, klaag je over de groentesoep, zet je je zwager nog een keer goed voor paal, stelt en passant je nieuwe vriendinnetje voor en blijft vooral zo ver mogelijk uit de buurt van het kistje. We zijn er toch?
 
Schrijver Peer Wittenbols weet van deze bijzondere familiesituatie een verbale shootout te maken. Keihard, maar ook ontroerend. Scherp en absurd komisch. Woorden slaan diepe wonden maar stiltes zijn dodelijker. Familiecynisme ten top, verbijsterend herkenbaar.
Regisseur Els Heijs: “En ondanks de giftige taal die ze spugen gebeurt er iets onverwachts: je krijgt sympathie voor de personages.”
 
De acteurs van Toneelgroep Link laten het publiek alle hoeken van de huiskamer van het Zouthuis, hun ouderlijke woning, zien. In Theater de Bussel in Oosterhout benutten zij de intimiteit van de Kluiz om een ruwe rouwsfeer neer te zetten. U zit als het ware aan de koffie bij de familieleden. Intiem en confronterend. Durft u deze familie aan?

De voorstellingen zijn op 19, 20, 25, 26 en 27 november om 20:15 uur.
Bestel kaartjes